Margaret River oppassen op huis en dieren. 25/9

Na het fijne bezoek aan DT en Janine rijden we naar Margaret River. Deze Streek ligt aan de kust en heeft veel wijngaarden. Veel italianen zijn hier ooit ook neergestreken en hebben hun kennis van wijn meegenomen. En aan hun prachtige italiaanse villa's te zien was dat een goed idee. Rijk trekt misschien ook wel rijk aan. Want het hele gebied bestaat uit mooie huizen, dure winkels en champagne drinkende toeristen. En oesters etende natuurlijk. En ook veel art galleries. 

Dan voel je je wat out of place met je vlechten en bij elkaar geraapte kleding. Gelukkig trek ik me weinig aan van wat mensen van me vinden. En mees ook niet. Lekker even winkelen is er dan ook niet bij. Je val letterlijk stijl achterover van de prijzen. Kijke, kijke, niet kopen. P.C Hoofdstraat gevoel. Toch genieten Mees en ik daar even van een winkelmomentje. Er is zelfs een winkel waar alles is gemaakt van Hennep. Ongelovelijk wat je van die plant allemaal kan maken. Kleren, beautyproducten en je kunt er ook hele huizen van maken. Ruikt het altijd lekker in je huis. En in je slaapkamer. Haha.

Het huis waar we verblijven is van Mary en James en hun twee kinderen Ava van 13 en Theo van 5. Het is best een groot vrijstaand huis met een grote tuin eromheen. Maar bijna alle huizen in West Australie zijn vrijstaand. Ondenkbaar in nederland. Als ik het huis binnenkom zie ik dat het nog steeds vol staat met spullen. En daardoor kun je het ook niet goed schoonhouden. En met drie katten die niet buitenkomen is dat ruikbaar. En voor mij ook voelbaar. 

Buiten zijn 2 oude honden die niet binnen mogen en weinig worden uitgelaten. Mary ziet er uitgeblust uit als ik haar een knuffel geef. Ik ken wel het gevoel als je een druk gezin met jonge kinderen hebt, werkt en dieren hebt. Een huis om schoon te maken en te onderhouden. En daarnaast nog je vrienden en familie wil zien, hobby's hebt en noem maar op. Ik kijk met dankbaarheid terug op die tijd. Maar had vaak ook het gevoel dat dingen nooit klaar waren. Dingen waren nooit afgerond, er was altijd wel wat te doen. En dat werd uitvergroot als er bezoek kwam. Dan kijk je met de ogen van je bezoek naar je huis. En dan had je meer tijd gewild om alles beter, mooier en netter te maken. 

In al die drukte kun je niet alles onder controle houden. Dus je hersenen schuiven dan het minst belangrijke naar de toekomst. Dat komt wel een keer. Maar in dit huis komt die keer er maar niet. Alles heeft zich letterlijk opgestapeld. Ik zie de vermoeidheid bij Mary en die is dusdanig aanwezig dat ze zich er niet eens meer voor verontschuldigd. Ze heeft wel de eettafel vrijgemaakt. Want daar stonden allemaal dozen op. Het liefst had ik iedereen uit dat huis gehaald en alles schoon gemaakt en geordend. Maar ik ben zelf ook moe. En deze chaos is zo groot dat zelfs ik niet weet waar ik zou moeten beginnen. Er is ook een speelkamer voor de kinderen. Maar die staat zo vol met speelgoed en dozen, dat de kinderen er niet eens in kunnen. Ik heb geen foto's gemaakt. Dat voelt niet goed. 

Mary is pet sitter. Dat betekent dat ze op dieren past maar er niet blijft slapen zoals ik. Veel mensen in australie werken in de mijnen en zijn dan een paar dagen weg. Mary zorgt dan dat de dieren eten krijgen en uitgelaten worden. Ik vind het wel een tikkeltje ironisch dat ze goed zorgt voor andermans dieren maar niet voor die van haarzelf. Zelfs hun axolotl zwemt in vies water. Mary heeft wel lief voor ons gekookt. En de afleiding van bezoek schijnt haar wel goed te doen. James heeft een winkel in keuken accesoires. Hij bemoeit zich weinig met het huishouden. 

Tijdens het eten word er uitvoerig gesproken over alle prestaties van Ava. Ze zit op een private school en haalt goeie cijfers. Ze is de beste hierin en daarin. Ze gaan morgen weg omdat Ava een karate toernooi heeft. Ava zelf zegt weinig en maakt net als moeder een vermoeide indruk. Na het eten willen de ouders dat ze haar prestaties op de fluit aan ons laat zien. Het is allemaal wat overweldigend, ook voor Mees zie ik. 

Gelukkig gaat het gezin de volgende dag weg na de belangrijke finale voetbal wedstrijd. De dockers tegen de lions. Heel west Australie zit voor de buis. Zelfs winkels zijn nu gesloten. Margaret, zus van Mike heeft kaartjes kunnen bemachtigen om er life bij te zijn in Melbourne. En daarna is er rust. Zelf een kat springt bij me op schoot. Alsof hij zeggen wil, het komt goed. 

We gaan lekker wandelen met de twee honden. Die uitgebreid overal snuffelen en ons dankbaar aankijken. De omgeving is prachtig met bos en meer. Dus dat is geen straf. Mees doet boodschappen en kookt een heerlijke maaltijd voor ons. Spullen heeft het gezin wel dus op de grote beamer kijken we relaxed wat films. Maar toch zijn we blij om maandag vroeg weer te vertrekken. 

We gaan op weg naar mijn lieve vriendin Lisa. Ik heb een tijd bij haar in huis gewoond toen ik mijn aupair baan had in het 2e jaar dat ik hier woonde. Lisa en ik zijn even oud en zij heeft ook een dochter en zoon. Qua gedachten en spirit zijn we hetzelfde. Dus ik kan niet wachten haar weer te zien. Maar onderweg pakken we nog even een grot mee. De ngilgi grot. Met prachtige stalactieten, stalagmieten en helictieten. Waarom het steeds eindigt met tieten zal vast een bedoeling hebben haha. Maar indrukwekkend was het zeker. Mike bleef in de camper vanwege zijn been. Dus mees en ik genieten van de prachtige wonderen der natuur. Totdat zijn filmcamera het begeeft. Waarschijnlijk door de vochtige omgeving. Gelukkig werkt alles weer bij de camper met aan en uitzetten. Poeh!! 

Tot zover weer even. Maar nog even goed nieuws. Mike heeft nieuws gehad vanuit het ziekenhuis en hij heeft geen uitzaaingen. Wat een opluchting en we hebben allemaal een klein traantje gelaten. Dat onheil dat steeds boven ons hing is weg. Nu gaan we nog meer genieten. 

Lieve knuffels van ons allemaal. 😘