Afscheidfeestjes voor Mees

Zaterdag na een lange dag rijden komen we aan bij de zus van Mike, Margaret. Zij heeft alle familie leden uitgenodigd voor een BBQ. Iedereen wil graag mees ontmoeten. Mike heeft 3 broers en 2 zussen. 1 broer kan niet. Maar de rest verschijnen druppelsgewijs allemaal. Voor mij een fijne reünie om iedereen weer te zien. Mees wordt hartelijk ontvangen. En hij valt in goede aarde bij iedereen. Het wordt een erg gezellige avond. En mees maakt het zelfs best laat met intressante gesprekken met Margaret als iedereen al weg is en mike en ik ook allang op bed liggen. 

Dus mees heeft het zondagmorgen wat lastig als we aan de ontbijttafel van Margaret zitten. En Margaret ook haha. Maar we hebben geen tijd om bij te komen want het volgende feestje staat alweer voor de deur. Lunch met de band van Mike. De peccadillo's. Mees gaat ook een paar nummers filmen. Iedereen van de band komen samen bij Wokka. De baseplayer. Het is prachtig mooi weer, ongeveer 21 graden. En we vertoeven allemaal in de tuin. Maggie, de vrouw van Shady is er ook met haar dochter Melissa. Wat een mooi weerzien met iedereen. Ook hier staat een BBQ aan en iedereen heeft wat lekkers meegenomen. 

Mees is onder de indruk van alle zelfgemaakte gitaren bij Wokka. En wokka laat ze trots aan mees zien. Hij heeft als kado ook een houten bord gemaakt met de naam peccadillo's erop. Ik heb natuurlijk kaas mee haha. Ik ben blij dat het alleen de middag is. Alles begint zijn tol te eisen. We liggen er daarom alledrie vroeg in. 

Maandag morgen vertrekken we op tijd naar het vliegveld. Mees zijn vlucht naar huis gaat rond 12 uur. Het voelt wel een beetje gek om mees uit te zwaaien. We zijn ruim een maand continu met zijn 3e geweest. Maar ik ben ongelovelijk dankbaar dat ik dit heb mogen beleven met hem. Dat hij een heel klein beetje heeft mogen snuffelen aan mijn avonturen. En nu weet waarom ik west Australie zo mooi vind. Dat hij Mike heeft ontmoet en veel van mijn lieve vrienden. En mocht mees ooit hier terug willen komen, dan is hij overal zeer welkom. 

Mees vliegt eerst naar Singapore en daarna naar Helsinki. Vandaaruit naar Amsterdam. Alleen 1 tussenstop was erg duur. Dus ik ben bang dat ook ik 2 tussenstops zal hebben als ik weer terug ga. Daar gaat hij met zijn Aussie hoed met veren erop van de papegaaien hier. 

Mike en ik lopen wat stil terug naar de camper. Mike noemde mees altijd zijn map app man, omdat mees hem via Google map de weg wees. Nu moeten we letterlijk onze eigen weg weer vinden. We hadden nog van alles in ons hoofd om te doen zoals een bezoekje aan Rupert. Maar we hebben nergens zin in en rijden gelijk naar Toodyay. Naar de ouders van Mike. We bellen wel even met Rupert. Hij ligt nu vooral op bed. En dat is geen goed teken. Toch probeert hij zijn stem vrolijk te laten klinken en is hij benieuwd wat wij verder nog gaan doen. 

We beloven hem op de hoogte te houden. Mike bedenkt van alles voor ons om te doen en om heen te gaan. Ik denk alleen maar aan rust. De afgelopen dagen waren teveel voor me. Mijn hoofd is zwaar en pijnlijk, mijn lijf doet zeer en mijn energie is minimaal. Gelijk hoor je dat aan mijn spraak die langzaam en haperig word. Ook lopen is lastiger omdat het mijn evenwicht beinvloed. 

Het is meestal zo dat ik op wilskracht best veel kan. Maar ik krijg altijd de rekening gepresenteerd. Dus ik heb veel dagen nodig om weer te herstellen. Maar ik had het er dik voor over. Ik slaap veel en het enige wat ik doe overdag is wat wandelen en tv kijken. En genieten van alle dieren hier. Gister waren er 2 blue tong hagedissen en ook kwam de kookaburra dichtbij het raam. Mike zorgt lief voor me. Ik slaap in de camper en mike in zijn landcruiser. De camper word verkocht dus we hebben de camper gister leeg gemaakt. 

Ik ben weer aardig bijgetrokken. Morgen willen we naar een mooie plek aan het strand rijden met de landcruiser. Even in de natuur kamperen. En als ik het te zwaar vind om in de landcruiser te slapen, dan boeken we een huisje. Slapen zal wel gaan, maar snachts plassen is een drama. Ik heb al heel wat keren buiten in het donker over mijn sokken geplast haha. We gaan het zien. We willen ook nog langs Tony en Ann over een paar dagen. Daar hebben we sowieso een huisje voor onszelf. En hopelijk is Tony dan weer beter.

Misschien dat het even duurt voordat ik weer schrijf. Op afgelegen plekken is er geen wifi of bereik. 

En bedankt iedereen voor de lieve en leuke berichtjes op mijn blog. Vanwege mijn lage energie was het de afgelopen periode wat lastig om op iedereen te reageren. 

Lieve knuffels van mij. En mees is trouwens veilig aangekomen in Nederland. ♥️